Luis Goytisolo, Premio Nacional das Letras

Na súa concisa valoración, o xurado eloxiaba a súa produción narrativa, «sempre comprometida coa procura de novos territorios literarios». E, como non, facía referencia á súa obra cume, a tetralogía Antagonía, que abarca case unha década de creación e que, «recoñecida internacionalmente, supón un fito na recente historia da novela española ao axuntar historia, narración e reflexión literaria».

Concedido polo Ministerio de Cultura, o premio honra así a capacidade de innovación da súa escritura e o esforzo renovador, exploratorio sobre o feito creativo que alentan os libros de Luis Goytisolo, fillo menor dunha familia de afamados escritores (o poeta José Agustín e o novelista Juan) e cuxa obra non sempre foi ben entendida. Talvez a recente reedición de dous dos seus títulos máis importantes -Antagonía e Estela do lume que se afasta, ambos os centrados no traballo do narrador- contribuíron a certificar a plena vixencia dos seus libros. Tamén o éxito do seu último título, Natureza da novela, que recibiu o Anagrama de Ensaio 2013, puido axudar a resituar na actualidade o valor do conxunto das súas obra, que é o que premia o Nacional.

Non é fácil encasillar a Luis Goytisolo, que onte, charlando coa prensa na Academia, deu algunhas pistas ao afirmar que o oficio de narrador non entende de fronteiras. Así, dixo preferir que o definisen como escritor barcelonés que como catalán: e é que «non escribín nin unha liña en catalán e falo mal esta lingua polo que a denominación de novelista catalán poderíalles sentar mal a quen desenvolveron a súa obra neste idioma», matizou. Admitiu que está moi contento, pero que non acaba de gustarlle o nome do premio, xa que induce a «confusión territorial e lingüística», e que preferiría que se chamase Premio Nacional das Letras de España, o que excluiría así expresamente aos escritores hispanoamericanos, que en realidade xa non poden optar a el.