AGUSTÍN
GARCÍA CALVO, IN MEMORIAM
![]() |
| as súas cousas |
O
escritor, filósofo e tradutor Agustín García Calvo, tres veces Premio Nacional,
de Ensaio en 1990, de Literatura Dramática en 1999 e de Tradución ao conxunto
da súa obra en 2006, faleceu este xoves.
Breve pero intenso poema, un canto á liberdade
absoluta e un dos textos máis fermosos da lingua española.
Libre te quiero,
como arroyo que brinca
de peña en peña.
Pero no mía.
Grande te
quiero,
como monte preñado
de primavera.
Pero no mía.
Buena te
quiero,
como pan que no sabe
su masa buena.
Pero no mía.
Alta te
quiero,
como chopo que al cielo
se despereza.
Pero no mía.
Blanca te
quiero,
como flor de azahares
sobre la tierra.
Pero no mía.
Pero no mía
ni de Dios ni de nadie
ni tuya siquiera.

Ningún comentario:
Publicar un comentario